عیسا مەسیح یەکێکە لە کاریگەرترین کەسایەتییەکانی مێژووی مرۆڤایەتی؛ کەسێک کە ژیان، وتەکان، مردن و هەستانەوەکەی، ڕێچکەی مێژوو بۆ هەتاهەتایە گۆڕی. ئەو زیاتر لە مامۆستایەکی ئەخلاقی یان پێغەمبەرێکە: ئەو کوڕی خودایە و ڕزگارکەری جیهانە.
لەدایکبوون و ژیان
بەپێی کتێبی پیرۆز، عیسا نزیکەی دوو هەزار ساڵ لەمەوبەر لە شاری بێتلەحم، لە مریەمی پاکیزە و بە هێزی ڕۆحی پیرۆز لەدایک بوو. ئەو لە ناسیرە، لە خاکی ئیسرائیل، لە خێزانێکی سادەدا گەورە بوو. لە تەمەنی سی ساڵیدا، خزمەتی گشتی خۆی دەستپێکرد؛ خەڵکی فێردەکرد، نەخۆشەکانی چاکدەکردەوە، برسییەکانی تێردەکرد و بە خۆشەویستییەکی بێوێنە لەگەڵ گوناهباران، هەژاران و دەرکراوانی کۆمەڵگا هەڵسوکەوتی دەکرد.
فێرکردنەکانی
پەیامی سەرەکی عیسا «شانشینی خودا» بوو؛ بانگهێشتێک بۆ گەڕانەوە بۆ لای خودا، تۆبەکردن لە گوناه، و ژیان لە خۆشەویستی و لێبووردندا. ئەو فەرمووی:
«من ڕێگا و ڕاستی و ژیانم؛ کەس ناچێتە لای باوک مەگەر لە ڕێگەی منەوە.» (ئینجیلی یەحیا ١٤:٦)
عیسا خۆشەویستی خودا و خۆشەویستی دراوسێ وەک دوو فەرمانی سەرەکی ناسانەوە، تەنانەت داوای لە شوێنکەوتووانی کرد کە دوژمنانیشیان خۆشبوێت.
مردن و هەستانەوە
عیسا لەلایەن ڕابەرانی ئایینی سەردەمی خۆیەوە بەرەنگاری بەرهەڵست بووەوە و لە کۆتاییدا لەلایەن دەسەڵاتدارانی ڕۆمانییەوە لەسەر خاچ ئاسنکرا. ئەو بە خواستی خۆی گیانی بەخشی تاکو سزای گوناهی هەموو مرۆڤایەتی لەسەر خۆی بگرێت. بەڵام چیرۆکەکە لەوێ کۆتایی نەهات: سێ ڕۆژ دوای مردنی، ئەو زیندوو بووەوە، و ئەم هەستانەوەیە بناغەی هیوا و باوەڕی مەسیحییە.
بۆچی ناسینی گرنگە؟
ناسینی عیسا مەسیح تەنها ناسینی ڕووداوێکی مێژوویی نییە، بەڵکو بانگهێشتێکە بۆ پەیوەندییەکی زیندوو و کەسی لەگەڵ خودا. ئەگەر دەتەوێت بزانیت ئەم پەیامە چ واتایەکی بۆ ژیانت هەیە، پەڕەی پەیامی ڕزگاری بخوێنەرەوە.