«ئینجیل» بە واتای «هەواڵی خۆشە». ئەم هەواڵە خۆشە سادەیە بەڵام قووڵە: خودا مرۆڤی خۆشدەوێت و ڕێگایەکی بۆ ڕزگارکردنی لە گوناه و لێکجیابوونەوە ئامادەکردووە.
کێشەکە: لێکجیابوونەوە لە خودا
کتێبی پیرۆز دەڵێت هەموو مرۆڤەکان گوناهیان کردووە و لە پیرۆزی تەواوی خودا دوورکەوتوونەتەوە (ڕۆمە ٣:٢٣). ئەم لێکجیابوونەوەیە ئەنجامی سروشتی گوناهە و هیچ هەوڵێکی مرۆڤانە — نە کرداری چاک، نە ئایین، نە هەوڵی کەسی — ناتوانێت چارەسەری بکات.
چارەسەر: خۆشەویستی خودا لە مەسیحدا
خودا لەبری وازهێنان لە مرۆڤ، خۆی چارەسەرەکەی ئامادەکرد:
«چونکە خودا ئەوەندە جیهانی خۆشویست کە کوڕە تاقانەکەی بەخشی، تاکو هەرکەس باوەڕی پێ بهێنێت لەناونەچێت، بەڵکو ژیانی هەتاهەتایی هەبێت.» (ئینجیلی یەحیا ٣:١٦)
عیسا مەسیح، بێگوناه، گیانی خۆی لەسەر خاچ بەخشی تاکو سزای گوناهەکانمان لەسەر خۆی بگرێت. سێ ڕۆژ دواتر، لە مردووان هەستایەوە و سەرکەوتنی بەسەر مردندا بەدەستهێنا. ئەمە دیارییەکی بەخۆڕایی لەلایەن خوداوەیە، نەک شتێک بە کرداری چاک بەدەستبهێنرێت.
وەڵام: باوەڕ و تۆبەکردن
ڕزگاری بە باوەڕهێنان بە عیسا مەسیح و پەسندکردنی وەک ڕزگارکەر و پەروەردگاری ژیان وەردەگیرێت:
«ئەگەر بە دەمی خۆت دان بەوەدا بنێیت کە عیسا پەروەردگارە و بە دڵی خۆتدا باوەڕ بهێنیت کە خودا لە مردووان هەستاندیەوە، ڕزگارت دەبێت.» (ڕۆمە ١٠:٩)
ئەمە بڕیارێکی کەسییە؛ گفتوگۆیەکی سادە و ڕاستگۆیانە لەگەڵ خودا، بۆ نموونە:
«خودایە، دەزانم گوناهبارم و پێویستم بە یارمەتی تۆیە. باوەڕم وایە کە عیسا مەسیح لەبەر گوناهەکانم مرد و دیسان زیندوو بووەوە. داوات لێدەکەم بێیتە ناو ژیانم، لێم خۆشبیت و لەمڕۆوە ڕابەری ژیانم بیت. سوپاست دەکەم.»
ئەگەر ئەم نوێژە دڵی تۆ دەگێڕێتەوە، بزانە کە کتێبی پیرۆز بەڵێن دەدات هەرکەس ناوی پەروەردگار بانگ بکات، ڕزگاری دەبێت (ڕۆمە ١٠:١٣). ئەگەر دەتەوێت زیاتر بزانیت یان لەگەڵ کەسێک قسە بکەیت، لە ڕێگەی پەڕەی پەیوەندیمان پێوە بکە پەیوەندیمان پێوە بکە.